kodiak
02-06-2011, 07:59 AM
کرمان
در برخي از مدارك تاريخي و جغرافيايي اين منطقه كرمان، كارمانيا ، ژرمانيا و كرماني ذكر شده است. بعضي از جغرافيدانان نام قديم اين شهر را گواشير و برخي هفتواد مي دانند ( داستان كامل آن در شاهنامه آمده است ).
به استناد منابع تواريخ عرب و يهود، كرمان منسوب به كرمان بن هيثال بن ارفخشد بن سام بن نوح است و نام آن در كتيبه بيستون به صورت "يويته" ذكر شده است. در دوره ساسانيان فرمانرواي كرمان، عنوان شاه داشت چنان كه بهرام چهارم (۳۸۸-۳۸۹ ه.ق) به مناسبت اين كه در زمان پدرش والي كرمان بود به كرمانشاه ( شاه كرمان) معروف بود. در اين دوره سيرجان مهم ترين ناحيه كرمان محسوب مي شد
http://nature.harferooz.com/photos/images/617jabale_sang01r_kerman.jpg (http://nature.harferooz.com/photos/view.php?filename=617jabale_sang01r_kerman.jpg)
استان كرمان در دوره اسلامي و مقارن با ۲۱ تا ۲۴ ه. ق و سالهاي بعد از آن تلاطمهاي سياسي زيادي را شاهد بود. عمربن خطاب در اين زمان سهيل عدي و عبدالله عتبان را مامور فتح كرمان كرد و اين سرداران با گرفتن اندك جزيه اي از حاكم كرمان به مدينه مراجعت كردند. يزد گرد سوم در سال ۲۹ ه. ق در مقابل حمله اعراب به كرمان گريخت. گفته مي شود كه تا آن زمان هنوز ساكنان كرمان به وي وفادار بودند.
در اوايل حكومت عباسيان كاروانهاي تجاري پس از گذشتن از دشت لوت از طريق خبيص و ماهان از كنار كرمان مي گذشتند و به طرف سيرجان كه در آن موقع مهم ترين شهر جنوب شرقي ايران بود مي رفتند. تا قرن دهم كرمان مركز عمده اي به حساب نمي آمد.
در زمان عباسيان بود كه مهم ترين شاهراه شمالي- جنوبي از طريق سيرجان به طرف جيرفت و بم به شمار مي رفت. در زمان سامانيان " ابوعلي ابن الياس" حاكم كرمان، پايتخت را از سيرجان به كرمان انتقال داد تا از حمله آل بويه فارس در امان باشد و شخصا" در قلعه ارشير كه در نزديكي "قلعه دختر" و بر روي بلندي قرار داشت، به سر مي برد. چهل سال بعد سرداران آل بويه كرمان را فتح كردند.
در آن موقع كرمان مركز اداري و فرهنگي ايالت شده بود و علاوه بر اين از نظر دفاعي دو قلعه بزرگ داشت كه با خندق احاطه شده بودند. در قرن يازدهم ميلادي كرمان تحت تسلط تركان سلجوقي قرار گرفت تا اين كه در سال ۱۱۸۷ تركان غز به آن تجاوز كردند.
بنا به گفته " ياقوت" تركان سلجوقي موجب رفاه مردم كرمان شدند. در سال ۱۲۳۰ كرمان به علت دوري از حمله مغول در امان ماند ولي در سال ۱۳۰۷ ميلادي تحت حكومت "قتلق بيگ" به تيول مغولان درآمد. در زمان صفويه كرمان مركز عمده تجارت شد و به علت شالهاي كشميري مرغوبي كه در اين شهر بافته ميشد، شهرت يافت. در قرن هفدهم كمپاني انگليسي "هند شرقي" براي صدور شال و پشم كرمان موسساتي ايجاد كرد.
در سال ۱۷۴۷ م افغانها به كرمان يورش بردند و محله زرتشتيان كرمان در شمال شهر را به كلي ويران كردند. پس از جنگهاي بين زنديه و قاجاريه كه رقيب هم بودند، لطفعلي خان زند به كرمان پناه برد. در سال ۱۷۹۴ به مدت سه ماه لشكر قاجاريه كرمان را چپاول كرد و بيست هزار نفر را به بردگي گرفت و به همين تعداد مردم را كور كرد.
اين تجاوزها در نيمه اول قرن نوزدهم ادامه يافت و قاجاريه حكومت شهرهاي تابعه كرمان را به خويشاوندان خود مي سپردند و آنها اغلب اين شهرها را ملك شخصي خود تلقي مي كردند. قاجاريه معمولا" سخت گيرترين ماموران خود را به شهر كرمان مي فرستادند تا انتقام طرفداري كرمانيها از زنديه را بگيرند. در نتيجه املاك و قنوات كرمان رو به ويراني نهاد و مردم گرفتار مشكلات فراوان شدند. در نيمه دوم قرن نوزدهم اوضاع سياسي و اقتصادي كرمان بهبود يافت.
سالهاي ۱۸۵۰- ۱۹۲۵ ميلادي به مدت ۷۵ سال، دوران نفوذ انگليسيها در كرمان بود و با تشويق آنان تجارت بين پارسيها ( زرتشتيان) و هندوها رونق گرفت و كنترل بازرگاني كرمان به دست هندوها افتاد، چنان كه يك كاروانسرا در كرمان به نام كاروانسراي هندوها معروف شد. كرمان، هم به علت نزديكي به بندرعباس ( مهم ترين بندر تجارتي آن زمان) و هم به دليل قرار گرفتن در شاهراه تجارتي ايران به هند موقعيت بسيار خوبي داشت. شالهاي زيباي كرماني از همين طريق به هند و سپس به اروپا صادر مي شد.
در سالهاي ۱۹۲۰- ۱۹۳۰ صنعت فرش كرمان به حد اعلاي توسعه خود رسيد و بيشترين قالي كرمان به آمريكا صادر شد. در قرن بيستم قاليبافي صنعت عمده كرمان را تشكيل مي داد ولي بعد از جنگ جهاني دوم تقاضا براي فرش كرمان كم شد.
علت، بدي كيفيت و رنگ لاكي بود كه ديگر مورد پسند خريداران نبود. اين صنعت به تدريج از شهر به روستاهاي اطراف مثل ماهان، جوپار و چترود كشيده شد آن هم به دليل وجود كارگر ارزان قيمت كه بيشتر زنان و نوجوانان (http://www.nature.harferooz.com/www.nature.harferooz.com) بودند. ولي به هر حال قاليبافي در روستا موجب ارتباط بيشتر بين شهرها و روستاها شد. امروزه كرمان به دليل وجود معادن و كشاورزي توسعه چشم گيري يافته و از شهرهاي آباد ایران است .
در برخي از مدارك تاريخي و جغرافيايي اين منطقه كرمان، كارمانيا ، ژرمانيا و كرماني ذكر شده است. بعضي از جغرافيدانان نام قديم اين شهر را گواشير و برخي هفتواد مي دانند ( داستان كامل آن در شاهنامه آمده است ).
به استناد منابع تواريخ عرب و يهود، كرمان منسوب به كرمان بن هيثال بن ارفخشد بن سام بن نوح است و نام آن در كتيبه بيستون به صورت "يويته" ذكر شده است. در دوره ساسانيان فرمانرواي كرمان، عنوان شاه داشت چنان كه بهرام چهارم (۳۸۸-۳۸۹ ه.ق) به مناسبت اين كه در زمان پدرش والي كرمان بود به كرمانشاه ( شاه كرمان) معروف بود. در اين دوره سيرجان مهم ترين ناحيه كرمان محسوب مي شد
http://nature.harferooz.com/photos/images/617jabale_sang01r_kerman.jpg (http://nature.harferooz.com/photos/view.php?filename=617jabale_sang01r_kerman.jpg)
استان كرمان در دوره اسلامي و مقارن با ۲۱ تا ۲۴ ه. ق و سالهاي بعد از آن تلاطمهاي سياسي زيادي را شاهد بود. عمربن خطاب در اين زمان سهيل عدي و عبدالله عتبان را مامور فتح كرمان كرد و اين سرداران با گرفتن اندك جزيه اي از حاكم كرمان به مدينه مراجعت كردند. يزد گرد سوم در سال ۲۹ ه. ق در مقابل حمله اعراب به كرمان گريخت. گفته مي شود كه تا آن زمان هنوز ساكنان كرمان به وي وفادار بودند.
در اوايل حكومت عباسيان كاروانهاي تجاري پس از گذشتن از دشت لوت از طريق خبيص و ماهان از كنار كرمان مي گذشتند و به طرف سيرجان كه در آن موقع مهم ترين شهر جنوب شرقي ايران بود مي رفتند. تا قرن دهم كرمان مركز عمده اي به حساب نمي آمد.
در زمان عباسيان بود كه مهم ترين شاهراه شمالي- جنوبي از طريق سيرجان به طرف جيرفت و بم به شمار مي رفت. در زمان سامانيان " ابوعلي ابن الياس" حاكم كرمان، پايتخت را از سيرجان به كرمان انتقال داد تا از حمله آل بويه فارس در امان باشد و شخصا" در قلعه ارشير كه در نزديكي "قلعه دختر" و بر روي بلندي قرار داشت، به سر مي برد. چهل سال بعد سرداران آل بويه كرمان را فتح كردند.
در آن موقع كرمان مركز اداري و فرهنگي ايالت شده بود و علاوه بر اين از نظر دفاعي دو قلعه بزرگ داشت كه با خندق احاطه شده بودند. در قرن يازدهم ميلادي كرمان تحت تسلط تركان سلجوقي قرار گرفت تا اين كه در سال ۱۱۸۷ تركان غز به آن تجاوز كردند.
بنا به گفته " ياقوت" تركان سلجوقي موجب رفاه مردم كرمان شدند. در سال ۱۲۳۰ كرمان به علت دوري از حمله مغول در امان ماند ولي در سال ۱۳۰۷ ميلادي تحت حكومت "قتلق بيگ" به تيول مغولان درآمد. در زمان صفويه كرمان مركز عمده تجارت شد و به علت شالهاي كشميري مرغوبي كه در اين شهر بافته ميشد، شهرت يافت. در قرن هفدهم كمپاني انگليسي "هند شرقي" براي صدور شال و پشم كرمان موسساتي ايجاد كرد.
در سال ۱۷۴۷ م افغانها به كرمان يورش بردند و محله زرتشتيان كرمان در شمال شهر را به كلي ويران كردند. پس از جنگهاي بين زنديه و قاجاريه كه رقيب هم بودند، لطفعلي خان زند به كرمان پناه برد. در سال ۱۷۹۴ به مدت سه ماه لشكر قاجاريه كرمان را چپاول كرد و بيست هزار نفر را به بردگي گرفت و به همين تعداد مردم را كور كرد.
اين تجاوزها در نيمه اول قرن نوزدهم ادامه يافت و قاجاريه حكومت شهرهاي تابعه كرمان را به خويشاوندان خود مي سپردند و آنها اغلب اين شهرها را ملك شخصي خود تلقي مي كردند. قاجاريه معمولا" سخت گيرترين ماموران خود را به شهر كرمان مي فرستادند تا انتقام طرفداري كرمانيها از زنديه را بگيرند. در نتيجه املاك و قنوات كرمان رو به ويراني نهاد و مردم گرفتار مشكلات فراوان شدند. در نيمه دوم قرن نوزدهم اوضاع سياسي و اقتصادي كرمان بهبود يافت.
سالهاي ۱۸۵۰- ۱۹۲۵ ميلادي به مدت ۷۵ سال، دوران نفوذ انگليسيها در كرمان بود و با تشويق آنان تجارت بين پارسيها ( زرتشتيان) و هندوها رونق گرفت و كنترل بازرگاني كرمان به دست هندوها افتاد، چنان كه يك كاروانسرا در كرمان به نام كاروانسراي هندوها معروف شد. كرمان، هم به علت نزديكي به بندرعباس ( مهم ترين بندر تجارتي آن زمان) و هم به دليل قرار گرفتن در شاهراه تجارتي ايران به هند موقعيت بسيار خوبي داشت. شالهاي زيباي كرماني از همين طريق به هند و سپس به اروپا صادر مي شد.
در سالهاي ۱۹۲۰- ۱۹۳۰ صنعت فرش كرمان به حد اعلاي توسعه خود رسيد و بيشترين قالي كرمان به آمريكا صادر شد. در قرن بيستم قاليبافي صنعت عمده كرمان را تشكيل مي داد ولي بعد از جنگ جهاني دوم تقاضا براي فرش كرمان كم شد.
علت، بدي كيفيت و رنگ لاكي بود كه ديگر مورد پسند خريداران نبود. اين صنعت به تدريج از شهر به روستاهاي اطراف مثل ماهان، جوپار و چترود كشيده شد آن هم به دليل وجود كارگر ارزان قيمت كه بيشتر زنان و نوجوانان (http://www.nature.harferooz.com/www.nature.harferooz.com) بودند. ولي به هر حال قاليبافي در روستا موجب ارتباط بيشتر بين شهرها و روستاها شد. امروزه كرمان به دليل وجود معادن و كشاورزي توسعه چشم گيري يافته و از شهرهاي آباد ایران است .