سنگفرش كوير بهتر از سنگفرش خيابان وليعصر
جاده سنگفرش كوير با 30 كيلومتر طول و 2.5 متر عمق يكي از عجيبترين سازههاي انساني ايران است.
جاده سنگفرش پارك ملي كوير از زيباترين و منحصربهفردترين جاذبههاي ايران و راه ارتباطي مناطق شمالي به شهرهاي مركزي است. اين جاده كه راه قديمي خوار به اصفهان است با مهندسي بينظيري در اين منطقه احداث شده و شش تا ده متر عرض دارد. اين جاده كمي برآمده از زمينهاي اطراف كويري است و به واسطه به كار بردن سنگهاي فراوان به اين نام شهرت يافته است.
اين جاده از روستاي كهك گرمسار آغاز شده و به كوهپايههاي سياهكوه ميرسد. جاده سنگفرشي كوير 30 كيلومتر طول و 2.5 متر عمق دارد.
همچنين در مورد عمق زياد اين جاده ميگويند:« به دليل باتلاقي بودن زمينهاي كويري در اين نقاط ، براي زيرسازي اين جاده حدود 2.5 متر از زمين كنده شده و زيرسازي اصلي جاده با زغالي به ارتفاع بيش از 70 سانتيمتر ساخته شده تا آب به راحتي داخل زمين فرو كش كند كه البته روي اين ذغال هم با سنگلاشه و ملاط آهك مفروش شده است.
گفته شده،10 پل كوچك و يك پل بزرگ در مسير اين جاده وجود دارد كه دهنه يك مورد از سالم و در بقيه موارد تنها پايههاي آن باقي مانده است.
اين راه از دامنههاي غربي جاده سياهكوه و حوض قيلوله و حوضمحمد ميگذرد. در مسير اين جاده كه در بسياري از برنامههاي طبيعتگردي بازديد از آن نيز وجود دارد، چشمه سبيدآب و مرنجاب، كويرهاي زمرود و خوار و ده رشمه در بلوك خوار ديده ميشود.
اين مسير در محل بهنام راهشاه عباسي معروف است ولي در تمام مسافت سنگفرش نيست. راه سنگفرش سياهكوه از خطوط ارتباطي بزرگ زمان شاهعباس براي تردد بين اصفهان و سواحل درياي مازندران و فرحآباد استفاده ميشده است.